Aliye Özlem ÖZTÜRK Sınıf Öğretmeni
EĞİTİMDE AİLE YAKLAŞIMI
03.12.2018

          İnsanoğlunun bireysel ve toplumsal yaşam kalitesini arttırabilmesi için doğduğu andan itibaren eğitim alması gerekmektedir. İnsan, kendi kendini eğitebildiği gibi kendisinin eğitimine katkı sağlayacak insanlara da ihtiyaç duymaktadır.

         Bu bağlamda eğitimin başladığı nokta ailedir. Çocuğun temel ihtiyaçlarını karşılayabilmesi için ilk adım ailede atılmaktadır. Günümüzde, çalışan anne baba sayısının fazla olması, 0 – 6 yaş aralığında alınması gereken temel aile eğitiminin, kreş ve anaokullarına yüklendiğini görüyoruz. Oysa eğitim ailede başlar. Diğer basamaklar süreç içinde çocuğun zekâ yaşı ve gelişimi doğrultusunda bilgi, beceri, yetenek ve sosyal gelişimini sağlamak içindir. Zaman ayrılmayan, kaliteli süreçler geçirmeyen ve bu eksiği, maddi imkânların sınırsız tavizleri ile örtbas edilmeye çalışılan çocuğun hayatına, farkında olmadan büyük darbeler vuruyor ana babalar. Yapılan araştırmalar ve yaşanan tecrübeler gösteriyor ki zor şartlarda, birtakım kısıtlamalarla yetiştirilen çocuklar, çok daha hedef odaklı, kendine yeten, yaratıcı ve mücadeleci bireyler oluyorlar. Aslında hayat süreci de bir tür mücadele değil midir? Bu süreci sağlıklı atlatabilmek ise bilinçli aile yaklaşımı ile mümkün.

           Tüm yoğun hayat koşullarına rağmen aslında olumlu, paylaşımcı ailelerde çocuğunun okul yaşantısı da sürdürülebilir bir başarıya dönüşüyor. Tam tersi durumda ise problemli, okul yaşamı başarısız öz güven sorunu yaşayan, bağımlı, çekingen ya da şımarık diye tabir ettiğimiz, her istediğinin olmasını bekleyen çocuklarla karşı karşıya kalıyoruz. Bu tür davranışlar toplum tarafından dışlanmalarına veya çeşitli psikolojik baskıların oluşmasına neden oluyor.

          Şimdi sevgili anne babalar kendinize şu soruları yöneltiniz;

  • Neden çocuk sahibi olduk?
  • Toplumsal ve bireysel anlamda onu yeterince destekledik mi?
  • Eğitimine (ki bu iç ve diş unsurları dikkate alarak ele alınmalı) ne kadar katkı sağladık
  • Ona ne düzeyde rol model olduk? (Çünkü çocuk söyleneni değil gördüğünü öğrenir.)

Ve en önemlisi

  • Onu hayata hazırlayabildik mi?

Unutulmaması gereken en önemli şey sizler yanında olmadığınızda, sağladığınız imkânlardan bağımsız olarak çocuğunuz yaşam mücadelesinden başarıyla çıkabilecek mi?

Siz, size bahşedilen ebeveynlik görevinizi başarıyla sürdürüyor musunuz?